![]() |
|---|
Archibald Contra para mí es un fantasma. Un fantasma del pasado, incorpóreo, como no puede ser de otra forma. También un fantasma amado, de alguna manera. Y, me gusta cuando él alguna vez me lo ha dicho, un colega, no sólo en el sentido corporativo del término, sino también en el humano. Lo que mas me gusta de tu blog, contra, aparte de tu estilo etéreo de escribir, es el colegueo. Tu sitio es un lugar de confluencia, es el sitio de paso de muchos de nosotros, que queremos encontrar el pulso de las cosas a través de ti. Te lo van a decir mucho, me gusta comentarte, entrar en esas ruedas de discusiones a veces encendidas, a veces absurdas y llenas de guiños, me apetece siempre formar parte de ello. Me gusta también encontrar posiciones contrarias, romper el hilo de la coherencia y encontrarme también con el mío roto. Me gusta poco tu tono, a veces, cuando pienso que no sabes reírte de ti mismo, ni cargar las tintas contra ti mismo, como si el enemigo lo encontrases siempre fuera de ti, me gustaría decirte que tu también lo llevas dentro, como todos nosotros, aunque eso sea exceso de confianza, no importa, no te veo. El post que mas recuerdo es el de la meadita, y el del pedete, tal vez los confundo, un paseo, unas apreciaciones levísimas, encantadoras, y de vuelta. Si alguno no me ha gustado, lo he olvidado. Bueno, colega, feliz aniversario. Ascárida Hay un post, "la tristeza", que me impresionó mucho. Sé que no toca, aquello fue hace dos años, quizás no tendría que mencionarlo. Debería comentar lo que ha pasado este año, los momentos en que me he sentido menos sola leyéndote. tus enfermedades y las mías, a veces se parecen tanto. A menudo me odio por no contestarte, por dejar tus post vacíos de comentarios, hay cosas a las que todavía no puedo enfrentarme. siento ser tan distante, medir siempre al milímetro. implicarme sin derrumbarme es, ahora mismo, imposible. Esto lo escribo de corrido, no quiero pensármelo dos veces, ni siquiera voy a corregirlo. Tiene que ser sincero, lo más abierta que he sido nunca contigo, por una vez. Te lo debo."La tristeza", había tanto de mí en aquel post, fue el que me enganchó a enfermedades modernas. No he vuelto a leerlo, quiero pensar que si vuelvo a él no me sentiré identificada, que algo ha cambiado desde entonces. Menuda tontería. Recuerdo también tus morriñas, la imposibilidad de vivir en dos sitios, con la cabeza aquí y el corazón allá. Lo insoportables que se hacen las llamadas de teléfono, lo doloroso que es volver. Por todos esos momentos en los que me encuentro contigo, que han sido muchos más que estos dos, gracias. Quizás algún día, yo que sé, pueda devolverte algo de todo lo que tú me has dado a mí. Cesare Exercicio: pasar 5 días sen ler Enfermedades Modernas e ensaiar un top19 de back-up 1. vaidade 2. ana aguilar lliso 3. un coche a toda velocidade por bouzas 4. mum 5. festa, unhas fotos, unha sombra que quizais sexa de contra 6. corte inglés 7. chapa 8. deslumbramento 9. cantautor 10. o blog 11. amarelo 12. indie 13. pique 14. lamentación 15. c 16. comida chinesa 17. valencia 18. vauxhall 19. rancor Duquesa de Bovouard Caín aquí buceando nas ligazóns dos blogs que algúns amigos acababan de abrir. A primeira impresión foi regular. Que pretencioso, pensei eu, a raíña da trascendencia. Pero volvín. En parte pola música, porque erades fascinantes, -pareciades máis sabios ca min pero igual de perdidos, o que representaba unha gran lección- e porque un blog é o paraíso de calquera débil social. Pódeselle dar a pause sempre que se queira, e buscar a palabra exacta que na vida nunca aparece a tempo. Hai outros blogs máis luminosos, máis elegantes, con autores que aparentan tomarse menos en serio, que tamén me son imprescindibles. Pero hai días nos que enfermedades modernas é a única medicina posible. Por intentar poñerlle nome á doenza, por empeñarse en falar do que non é conveniente falar e por demostrar o inútil da estratexia da contención e a elipse. Porque o autor non teme ser alternativamente grave e frívolo, exquisito e cursi, implacable e choricas, un anxo e un cabroncete, e os lectores non temos máis remedio que recoñecernos en todos eses espellos, e péganos a risa e sentimos calafríos. E despois acabamos entoando todos xuntos o himno dos que se aferran á mocedade eterna que nos prometeron as cancións pop (desafinando mogollón). Que sorte atoparvos. Non quero escoller un post nin facer comentario de texto. Só testemuñar que varios meses, comments e malentendidos despois, sigo aquí. Grazas a todos. Fingus CONTRA: Eres un cabrón. Dices que te encanta el blog y luego haces un comment cada 2 meses. FINGUS: Es verdad. Lo sigo achacando a la falta de tiempo. Tu blog no es comida rápida. Hay que degustarlo y digerirlo como es debido. Me agobia la sensación de ir siempre con 2 o 3 post de retraso sobre el último que has escrito. Además, muchas veces estoy demasiado de acuerdo con lo que dices. Debe ser cosa de la consanguinidad. C: ¿ Que es lo que menos te ha gustado? F: Quizá falte algo de humor. En los momentos en que lo ha habido ha sido muy aplaudido. C: ¿y lo que más? F: Me atrae una especie de duda o pregunta que sobrevuela los post: cómo coño ser verdaderamente de izquierdas hoy. C: Ajá. F: Y también me gusta el hecho de que existe un universo contra. Y no creo que sea fácil lograrlo. Hay frases contra, sonidos contra o momentos publicitarios contra. C: ¿Y eso es bueno o es malo? F: Es bueno. Oye, voy a cortar. Nos vemos pronto. C: Sí. Hasta pronto. Jean-Sol Partre Música para un contraaniversario -The argument, de Fugazi: "...teño a misión de nunca estar de acordo, aquí chega a discusión..." -Fear of flying, de Teenage Fanclub: "...gustaríame salvar o mundo coma se fose o único fillo da natureza, pero nunca busquei respostas nunha canción..." -The sound of young America, de Nation of Ulysses: "...odio este museo, onde serven merda e se comen sobras. Quero escoitar o novo son..." -I'm your man, de Leonard Cohen: "...se queres derrubarme coa furia, aquí me tes, son o teu home..." -Un buen día, de Los Planetas: "...he puesto la tele y había un partido, y Mendieta ha marcado un gol realmente increible..." -Catro por vinte, dos Resentidos: "...Vigo é un campamento de refuxiados en territorio ocupado [...], Vigo quere dicir: vosoutros non sodes nosoutros..." -Start today, de Gorilla Biscuits: "...cometín bastantes erros no que levo vivido. Agora estou aquí para reparalos. A próxima vez tentareino, por primeira vez na miña vida, e non me vai sobrepasar..." -Soy así, de Los Salvajes: "...con patillas largas y estrecho pantalón, un jersey a rayas aunque llame la atención..." -Jaula de oro, de Los Tigres del Norte: "...aquí estoy establecido, en los Estados Unidos, diez años pasaron ya [...] tengo mi esposa y mis hijos, que me los traje muy chicos, y se han olvidado ya de mi México querido, del que yo nunca me olvido..." -One to two, de Dag Nasty: "...nunca saberás a pena que sentín nin as horas que botei esperto pensando simplemente no que dixeras. Como podías saber como me sentía?..." Jm 01 Recuerdo perfectamente el primer comment que dejé en enfermedades modernas, no 02 recuerdo tan claramente la primera vez que entré, pero sí que lo hice desde el listado 03 de blogs de la web de Genís. No fue de los primeros blogs a los que me enganché. 04 Supongo que me parecía un poco arduo, y en ese momento me tiraba más a por 05 cosas aparentemente frívolas (sí, Nacho Canut) Pero sí es verdad que poco a 06 poco me hice asiduo, y poco después coloqué el primer comment. Dentro de poco 07 hará un año. Fue como esos discos que te cuesta un poco pero que una vez que 08 enganchas es para siempre. Luego me colocó entre sus otras voces, cosa que llenó 09 de orgullo, y comenzamos a intercambiar música. Como si estuviésemos en la 10 facultad o en la escuela o coincidiésemos en un cineclub, pero con el interface 11 electrónico este que se ha revelado como algo maravilloso. He conocido a sus 12 amigos, a su pandi. He conocido a gente que consigue mantener el listón de 13 exigencia muy alto, como él. Gente que me reconforta el conocerla, que anima a 14 salir un poquito más del cascarón de autoprotección. Así que en este casi año este 15 blog se ha convertido en lectura de todos los días, lugar de escape de las pequeñas 16 miserias del trabajo y punto de encuentro de muchas cosas que hacen la vida mejor. 17 Contra ha escrito 200 entradas (colgadas por Willy, que hay que ser vago) y 18 enfermedades modernas cumple dos años. En la vida cibernética esta creo que es 19 mucho tiempo. Genial. Y por mucho más. Así que: aporreo el teclado, muevo el 20 ratón y subo el contraste del monitor tres veces. Por Contra. Josediego Contra me pide que le escriba veinte líneas para explicar porqué comento en su blog. Contra no sabe que veinte líneas pueden ser muchas, veinte heridas abiertas, veinte trastornos, todos ellos síntomas claros de mis enfermedades modernas. Me arrepentiré de hacerlo, como en casi cada comentario y aún así no podré evitar incluir mis letras junto a tantas otras que admiro y a las que me intento aproximar agazapado, disimulando mis complejos, disfrazando las carencias porque quiero estar ahí como uno más. La primera vez que leí su blog, nada más ver el título, pensé que debía tener cuidado de no dejarme llevar pero no me hice caso, caí profundamente en la desvergüenza y la inhibición de mostrar que yo era tanto o más que él una víctima de de esas enfermedades modernas que nos corroen por dentro. No me pidáis que sea imparcial, no puedo; Contra me tendió la mano, me incluyó en sus enlaces y aún me tiene allí. Puede parecer algo sin importancia pero no lo es, de alguna forma él me estaba diciendo adelante, no eres el único con esas dolencias, con esa sensación de estar terriblemente solo incluso cuando no hay un minuto en el día en que no tengas alguien alrededor. No eres el único que pasa algún día, algún momento del día, una angustia enorme, un no saber si lo que haces tiene sentido, un pudor callado al dibujar lágrimas en internet y una necesidad de hacerlo como espuma que irremediablemente desborda un vaso. Estoy aquí, alguien me escucha, al igual que yo alguien sufre y a la vez es feliz, ama y odia a los demás y a sí mismo y no sabe hacia dónde va su vida pero sabe que no puede parar y que escribirlo le ayudará. Porque le necesito, no lo puedo explicar mejor. Juanjo A veces tengo que reunir valor para teclear la url de enfermedades modernas. Me da un poco de miedo, o de pudor, no sé. Parecido a esconderme en una iglesia para escuchar una confesión; casi nunca hago ningún comentario, nunca sé que más se puede añadir... ¿alguien le podría comentar algo al que se confiesa, o al sacerdote? Sí, vale, es un ejercicio literario, pero aún así... me sorprende esa valentía en divulgar lo privado, en mostrar su imaginario, un blanco fácil para los demás: se expondría menos si declarara una perversión, que mostrando sus gustos como lo hace (la sentimentalidad, el placer de escribir...). Contradicen lo que puede ser dicho, lo que se espera que uno diga, lo que precisamente uno quisiera decir. ¿Eso vale?. Antes había intentado escribir un comentario de textos: Paraíso perdido Todos tenemos uno. Una arcadia con la que suspiramos, una postal. El mío es éste. Mientras escribo esto me bajo mi canción favorita de Belle&Sebastian. Se llama Like Dylan in the movies y bueno, siempre que la escuchaba me acordaba de esta foto. Sobre todo de esta, de ir abrazado a una chica como esa por greenwich village, y pilotar toda la maquinaria de cambios de los 60. El folk-rock, probablemente mi música favorita. Dylan, la cúspide de mi pirámide. Porque, aparte de todo, tiene LA imagen. Ejercicio escolar 1. ¿A qué se refiere el autor cuando habla de Arcadia? 2. ¿Por qué menciona el autor el hecho de que se esté bajando la canción? 3. Explique la imagen "la cúspide de mi pirámide". 4. Sentido de las palabras "postal", "maquinaria", "foto", e "imagen". 5. Caracterice el estilo del autor. Kate A primeira vez que entrei no ciberespacio para comentar non foi no teu blog. Vinme acorralada, alguén creara unha personaxe a partir do meu nome e cara reais. Sabíao medio Santiago menos eu. De repente xa non me chamaba nin sequera Moss (alcume tamén sobrevido de repente), e por suposto, máis lonxe me quedaba aínda Mónica (se o saben meus pais...). Agora era irremediablemente “Kate”. Como vaidades hainas, non direi que me desagradou. Máis ó contrario, converterme nunha musa cibernética tiña certo aquel. Fun comentando de blog en blog, pero non pasaba dos tres coñecidos: Todonada, A cociña de Jean Sol Partre e, o meu ideólogo: As túas balas. Unha vez máis, cheguei tarde a moitas cousas. Descubro gracias á Duquesa que hai un blog no que se está levando a cabo unha especie de guerra de sexos. O tema en principio non me interesa, porque digo que será o de sempre. Pero que mo recomende a Duquesa cambia o conto. E descubro “Enfermedades Modernas”. Logo quedo moi agradecida de que Contra faga a suxerencia miña un test indie. Flipo. Que trascendencia teñen as palabras de alguén que non coñeces de nada... E engánchome ó blog. Nunca tal pensei, co pouco constante que eu son. Tamén cheguei tarde ó encontro. De repente, o que quedaba só reservado ó espazo virtual trascendía nunha festa en Vigo. Eu, que son de natureza desconfiada, non durei moito nese encontro no que todos me resultaban estraños, menos a Duquesa, Jean Sol, Todonada e, curiosamente, o cantante de Misquius (O mundo é un pano da man...). TodoNada e a Duquesa convéncenme, días despois, para volver ver “ós de Vigo” na festa de Costeleta. E, de repente, temos outro círculo de amistades co que non fai falta poñerse ó día de trinta anos atrás. Simplemente, somos e estamos. Somos cada un da súa maneira e estamos a gusto bailando música hortera dos 80. Marabilloso. Lg M______________________________________ I ______________________________________ S ______________________________________ ______________________________________ 2 ______________________________________ 0 ______________________________________ ______________________________________ L ______________________________________ I ______________________________________ N ______________________________________ E ______________________________________ A ______________________________________ S ______________________________________ ______________________________________ P ______________________________________ A ______________________________________ R ______________________________________ A ______________________________________ Contra http://www.longina.com/pdf/contra.html (M)alicia O meu amigo máis amigo veu de vacacións de nadal e preguntoume qué tiña eu que ver cunha páxina que poñía “volves estar bébeda Suelen?”, isto é, o que resultou ser todonada. Despois chegou cesare. Desde As túas balas atopei enfermedadesmodernas e a descuberta resultou apaixonante. Durante os primeiros meses mirei o escrito desde o comezo. Quedo cos bos momentos léndote, con ese sentimento de identificación nalgúns post, coa posterior e contradictoria sensación que me fixo terte un tempo abalando entre a admiración por tanto talento e a repulsión que me produce o discreto encanto da neurona burguesa, a (mala) conciencia de clase, a pose comprometida e existencial, os lampexos de intelixentísimo e ferinte sarcasmo. Quedo fundamentalmente coa contradicción, con querer casar contigo e con c. nun post e detestarte no seguinte. En realidade estou falando de min e non de enfermedadesmodernas. Sempre falamos de nós mesmos ou estou algo enferma -que non moderna-? O blog acompañoume, fíxome rir, aprendín cousas, descubrín a edgard/archibald, estiven de acordo e en desacordo, non entendín nada e, o máis sorprendente para min, decidín intervir cunha certa liberdade. E para que isto non quede completamente baboso engado que tes uns comentadores fabulosos, que coñezo persoal, ou pseudopersoalmente, a algúns e que esa parte engade interese, morbo e/ou certa coña. Teño, por veces, a sensación de estar léndote e entendendo todas as palabras escritas (véxase “Psicodrama (1)” e “Psicodrama (2)”). Seguramente teño en realidade moi pouco que ver contigo. Quizais contra sexa case todo personaxe. Quizais o importante sexa só a miña lectura. Con ela abóndame. Sobre a bigamia podemos falar noutro momento. Agardo que sigas estando. Newcastle Lords Experience Ayer comentaba a un amigo que esto de los blogs es casi un sustitutivo del psicólogo y el me respondía que no es lo mismo; no, desde luego (le dije) el psicólogo te clava 60 mil pelas al mes… si bien en ambos casos terminas por averiguar que eres un completo gilipollas y eso resulta, después de todo, tranquilizador. Hace ya algún tiempo que te dije que consideraba que te vendría bien un psicólogo. No recuerdo cuales fueron las razones aparte de esa desconfianza que todos los cadadíamásdeconstructivos tenéis por las terapias de la mente y la culpabilidad paterna. Tienes tu blog, tienes tus miserias y tienes la capacidad de contarlas como nadie para que todos te mimemos con nuestros coments… que lo que quieres es que te escuchen, que te mimen, que te quieran, que te coman la polla con frases que hablen de ti, de lo que te pasa y nos pasa. Mimoso. Gilipollas. El problema, según cómo yo lo veo, por lo que a mi me afecta, estriba posiblemente en lo que a ti más te complace (me da igual lo que me digas, querías que opinásemos: te jodes y escuchas) decía, el problema para mi radica en el ÉXITO de tu blog, en esas ordas de feligreses que puntuales acuden cada vez que haces sonar la campana. Me cuesta moverme entre tanta gente. Tu blog es el camarote de los hermanos Marx, esto hace que difícilmente puedas contestar a los coments (especialmente a los míos). Pienso que cuanto más gente interviene en un blog menos se empatiza, no se crea la intimidad y el clima necesarios para ello. Creo que lo último que tú ahora deseas es una de esas conversaciones donde se habla de las cosas, más para saberlas que para resolverlas. Las cosas jamás se resuelven. SE SABEN. PUTA PSICOLOGÍA. Peke Desgústanme os posts de Contra nos que se pon cagasentenzas, dogmático, unidireccional, sen atender ás perspectivas, insultante e pedorro, se cadra porque me lembran á que eu fun dez anos atrás. Gústame, porén, que comparta connosco as súas teimas, dúbidas, inseguridades e incertezas, o máis humano de todos os lados. Espántame que arremeta coma un touro de lidia contra algo que rexeita sen ter en conta matices, circunstancias e momentos, coma se as persoas debesen rexerse polo principio monolítico dos obeliscos. Tamén me espanta que pareza necesitar tanto a aprobación dos outros, que non faga as cousas porque si, porque lle gustan ou porque o axudan a sentirse ben, á marxe de recompensas, gabanzas e adoracións de idólatras de barro. E quizais me espanta, porque a min me custou ferro e fariña arrombar esa ansia (por veces aínda ataca). Atráeme o seu afán provocador, ás veces desmedido, que vai pedindo unha guerra ante a que non recúa, pero xa non me atraen tanto os dardos lanzados ao chou que poden facer dano de verdade. Prodúceme graza ese ton entre desculpa e "a ver qué pasa" que lle xorde ao citar preferenzas e marcas, coma se estas imprimisen na persoa un selo indeleble e non fosen o que son: simples anécdotas. Gustaríame que aprendese a non torturarse tanto (e que non fose tan esixente). Ra No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. No volveré a comer Tostarica en clase. Ya! Quiero mi regalo! Ro Pegoume a enfermidade cesare. Tan só premín unha ligazón á esquerda no seu bló e logo dun par de días de incubación, o virus estaba dentro de min. Non funcionaron os programiñas e moito menos o firewall. Cada mañá entraba nesa web como quen busca o primeiro whisky do día. Coñecín a c, a ra, á perruqueira oli, a Ana Aguilar Lliso, a archibald (outro grandísimo descubrimento). Metinme no contra-mundo como se fose o meu, preocupeime cando estaba mal e anoxeime con algún exceso de. Contra ten todos os defectos q me gustan dos homes: unha certa vaidade -adubada cun chisco de inseguridade-, un borderío non apto para suspicaces e unha sentencia –precisa, e case sempre preciosa- para cada nó da vida. Noxento, non cren? Si, pero crea dependencia. A decepción dos no-post days. E un enganche ao bosquexo q traza do seu mundo, ao exercicio de imaxinación e de intento por descubrir q haberá detrás. Quen querería coñecer a un nacho así? María, jean-sol, a duquesa e kate fixérono e téntanme a facelo. Pero tamén eu teño unha arcadia, un paraíso perdido. E creo firmemente que, como di a canción, "al lugar donde has sido feliz no debes volver jamás". Con contra pásame algo semellante, algo me di q debe seguir así, q debe seguir sendo un bló. Só q ás veces me pregunto q pasaría se unha mañá clico ‘Enfermedades Modernas’ e me aparece un ‘Not founded’. Pregúntome se me botaría á rúa na procura de máis textos dun deseñador loiro, indie e vigués transplantado. Pregúntome q lle diría se o vise nalgures. Á fin, non temos nada en común, só q a min me gusta observalo, lelo e levarlle a contraria, sobre todo os días grises q non vexo nada a través da xanela. Santiago Siento el retraso, tengo muchísimo curro estos días y como verás también mis comentarios han descendido, además este mail lo abro poco, pero activo está. Y pasado el párrafo de disculpas, bueno, qué decirte, que me siento como en casa en tu página o en la de willy (aunque sin la confianza para descalzarme todavía), que me resultó extraña la sensación de empezar a comentar pero que me enganché y que me parece un gran gesto el que pretendes, aunque el mérito es tuyo, si paso por allí es porque me gusta. Ya descansaremos con el pijama de madera. Vivir, vivir, vivir. Joder, ahora veo tu archivo adjunto (estaba en spam). 20 líneas, word? Da igual (seguro que no, simbologías, simbologías), ahí va: ¿Nada laudatorio?, ¿Todo lo contrario? Si te gusta saber lo que pensamos también cabe la posibilidad de halagarte, y como lo mejor es rebelarse y además, en el fondo, uno espera que le feliciten hasta por su santo, felicidades, tienes un blog estupendo con el que muchas veces no estoy de acuerdo ni el tono ni el fondo, pero que abro todos los días. Un saludo, los cinco fantásticos, los siete magníficos y los doce sin piedad se amplían a los veinte contra el mundo, buena suerte. Willy Sifones Lo mejor de enfermedades modernas es esa capacidad para generar discusiones interminables en las que se pasa del argumento meditado al exabrupto más burro sin apenas transición; la fauna que visita la página es uno de sus grandes logros; el otro es el estilo “contra” de mirar el mundo -y a sí mismo-: brillante, directo, claro, echando toda la carne de la sinceridad en el asador de la literatura (cosa imposible: asúmelo) y convocando las polémicas con inteligencia y puntualidad; mi apartado de peros es reducido: cierto tono lapidario que contrasta con la postura más dubitativa que personalmente prefiero y los exabruptos en clave de guiño que a veces por escrito son difíciles de descifrar y que suelen degenerar en duros intercambios de opiniones tras los que se pueden adivinar rencillas personales sin resolver o medio enterradas. Mis posts favoritos de este año creo que son: 1) "la peluquera y bahía", que bajo su excusa costumbrista me parece un hermoso canto a las relaciones entre las personas, vengan de donde vengan y en las circunstancias menos esperadas; me ha parecido también el post más amable, el más limpio emocionalmente, el que más deja ver una faceta de tu personalidad que se ve poco en el blog: el contra afectuoso y hasta cariñoso capaz de emocionarse por algo como una pulsera. 2) "ana aguilar lliso", por esa forma tan extraña de ser romántico sin parecerlo. Los posts que no me han gustado son los que dedicas a la cosa vasca y a Savater. Pero bueno, suelen dar juego y el tema es inacabable. Tampoco me gustó el test indie. Xesús Fraga No principio foi a música. ¿É a música unha enfermidade moderna? ¿Ou trátase dunha doenza endémica? Como en tantas outras cousas na miña vida, por culpa dela din cos comentarios de Contra. Cancións, artistas afíns, lembranzas. Dictadas por unha aproximación xeracional (creo) e por cuestións de gustos (seguro). E velaí a nosa infección: non nos conformamos con virar o disco, temos que explicarnos o mecanismo invisible que move os nosos afectos cada vez que volve a nós esa melodía, cada vez que identificamos o noso desexo na funda dun álbum, cando nos descubren a canción perfecta pola que agardamos tanto tempo. Fago miñas as palabras dun personaxe de Julian Barnes: ¿Por que non chega cos libros? ¿Por que non chega coas cancións? A nosa bendición e maldición. E por iso mesmo, porque coas cancións non é dabondo, está todo o demais. Tiven a certeza cando comprobei que Contra podía converter o recibo do supermercado no retrato máis atinado a acedo e ademais convertelo en literatura. Ese foi o punto de non retorno, a adhesión á carpeta de favoritos, a visita a cotío. A procura da identificación, do xogo, dos pensamentos, da solidariedade furtiva en tempos de desazón e zozobra. Houbo tempos máis inxenuos nos que vivía convencido de que habitaba unha irmandade na que a filiación musical anoaba como o máis forte dos lazos. Fixen amigos, pero tamén recibín decepcións. Pero sigo agardando a que as cancións cumplan o seu papel e sobre elas continúo a construirme. ¿Que opinas, Contra? ¿Por que non chega coas cancións? ¿? "Me da igual cómo acabe todo esto. No quiero vaticinar que quedará después de la deflagración, ya habrá tiempo de plegarse y recoger los restos. La oportunidad de desencantarse siempre llega, para qué anticiparla". (Julio, 2004) Resumen: Contra, autor y responsable del blog Enfermedades Modernas, expone sus sentimientos, anticipándose a la posibilidad de decepcionarse ante las nuevas actitudes que ha visto, vivido y compartido en una fiesta. Comentario: Una de las características que podemos encontrar en este blog es la similitud entre los párrafos finales. Suelen hacer referencia a los sentimientos del autor, normalmente de una manera efectista, quizás por ser el último párrafo y en especial cuando los post se han alargado previamente con alguna descripción, frecuentemente abundada de referencias que pueden ser o no compartidas por los lectores (véase, por ejemplo, el post titulado Viviendo en la era noise, julio de 2004). En el párrafo que nos ocupa, y después de describir la reunión y a los participantes en ella, el autor se posiciona frente a lo vivido describiéndolo como el "retorno a cierta frivolidad que tantos años de post-teenage, de ese páramo grisáceo que es cumplir cierta edad, establecerse, tener cierto presente económico, un sitio que amueblar y amurallar han acabado por hacer emerger " Aunque no compartimos la descripción del autor (una cosa es una actitud, y otra la posición socioeconómica, que no van necesariamente unidas), entendemos su preocupación por el futuro. Pero la entendemos desde un conocimiento personal, porque manejamos un contexto y porque intuimos lo que significa Enfermedades Modernas. También contemplamos que este párrafo pueda interpretarse como una queja banal, fruto de la propia contemplación, una descripción de los males de la burguesía bohemia. Porque ese es el riesgo de vivir con las Enfermedades Modernas y de jugar a la comunicación no presencial. Por eso prefería haber pintado una acuarela. |