PREFACIO

A TOMAR POR EL CULO DISFRAZAOS!!!

·lg | 07.06.04 | 1:18 am

 

 

 

AND THE WINNER IS…

En mi humilde opinión puesto que el filósofo es por definición un amante de la verdad, alinearse con un partido político conservador es una traición a esa búsqueda de la verdad objetiva. La verdad en un partido conservador por fuerza será algo secundario y dependerá de los intereses a conservar. Por conservar una España según la idea tradicional -no muy lejos del Una, Grande y Libre- se niega toda negociación sobre la autodeterminación de Euskadi mientras haya un muerto por medio (se dice). Pero por conservar el status de país amigo de la superpotencia los muertos propios y ajenos no molestan tanto. La verdad depende del interés y por eso resulta tan extraño ver a un filósofo junto a este tipo de políticos. Personalmente mi explicación es que Savater tiene miedo, y no le culpo por ello. Me refiero a miedo real, el que te quita el sueño por las noches, y se aproxima al PP como a un arrimadero, buscando la protección de ser uno entre muchos, y que el dedo que apunta no lo encuentre tan fácilmente como cuando estaba sólo con sus opiniones frente al mundo. Pero de ese modo se hace cómplice de los errores del PP en Euskadi, que son los que denuncia Contra. Es impresionante escuchar eso de que se juegan la vida defendiendo sus ideas pero no estoy de acuerdo. Ponen sus vidas en peligro de forma voluntaria y casi malévolamente para tomar esa postura de mártires, que lo son pero de las decisiones de su propio partido, más que del nacionalismo vasco como nos quieren hacer pensar. Si yo me voy a un barrio marginal aquí en mi ciudad a pasear andando con mi buen reloj, mi cartera con las tarjetas de crédito, en defensa de la libertad de poder pasear por la calle quizás no salga con vida de allí. No es una buena postura sino la de intentar solucionar el problema de violencia en ese barrio. Eso mismo hace el PP cuando niega la posibilidad de un acuerdo político en Euskadi; sus dirigentes son los responsables morales de las muertes de sus políticos.

Lo peor es que de ese modo el PP saca más partido del miedo que el PNV o ETA. De hecho la propaganda del PP en general para conservarse en el poder se basa en eso, en el miedo.

josediego | 12.16.03 | 6:05 pm

 

Y nunca está justificado un crimen. Otro ejemplo (sé que es un mal recurso, perdonad) Si ahora me acuesto y olvido cerrar la puerta de la calle con llave, puesto que es una casa y da directamente a la calle y cada dos por tres tenemos intentos de "visitas amistosas", es muy posible que nos den un buen susto. El responsable será el delincuente que nos lo dé, pero yo no podré evitar sentir cierta responsabilidad -yo la llamaría moral- por no haber sido suficientemente cuidadoso y exponer a mi familia al peligro. Del mismo modo en Madrid están siendo muy poco diligentes en la solución del problema Vasco, que es un problema social y no solo de violencia, y están exponiendo a los peperos vascos a un peligro y a una vida casi penosa. Yo le llamo a eso responsabilidad moral, pero llamadle X si os place.

jose diego | 12.18.03 | 2:13 am

 

 

GRAN SELECCIÓN

santiago, te sorprendería saber cuanta gente que conocemos conduce su vida intentando coger la dirección conocida como "ser cool" (esto es, como si uno estuviera de vuelta de casi todo, en especial en cuestión de gustos); es una especie de enfermedad moderna subterránea que vuelve gilipollas a muchos, algo que no es visible ni público, pero que en conversaciones en petite comite (no sé si se escribe así) late de fondo mientras uno observa la cantidad de tiempo que la gente desperdicia en el intento de conseguirlo, las toneladas de frustración que se acumulan, y, en fin, como se consumen las energías en vez de hacer algo mejor con la propia vida;

willy | 09.25.03 | 6:48 pm

 

No me jodáis, ahora va y nadie quiere ser cool. Una década escuchando Massive attack, tecno inteligente y post-rock comprometido para nada. Yo nunca dije que no quisiese ser cool (vaya si lo he intentado). Lo cierto es que NO PUEDO, NO LO CONSIGO. No me creo nada. Creo que ahora lo COOL se bate en retirada y más de un estirao se ha cambiado ya de chaqueta haciendo de lo NO COOL su nuevo paraíso fashionista. No me creo nada.

la más puta | 09.29.03 | 8:56 am

 

 

 

 

 

me gusta cuando dices, hemos aprendido a no preguntarnos demasiado...creo que es un error de la gente que está cerca, querer saber demasiado, querer lo que el otro no puede o no quiere dar...eso, en mi opinión, desgasta las relaciones...guardar cierta distancia ayuda a mantener el respeto.

edgar | 10.08.03 | 1:56 pm

 

 

 

 

Para mi preguntarse cual ha sido el mejor año, es como hacer un concurso de Miss España, así que prefiero pensar en si me gusta mi vida, así en conjunto y hace tiempo que llegué a la conclusión de que si, tengo lo más importante y no me quejo

libby | 10.08.03 | 7:12 pm

 

yo espero con ganas el 2004. y en cuanto a la infancia, willy, creo que está sobrevalorada.

santiago | 10.08.03 | 12:00 pm

 

algo de razón tienes santiago, pero por comparación con lo que vino después es algo que no puedo evitar;

recuerdo una frase bastante lapidaria al respecto de un comic cuyo título no recuerdo: "la infancia es el periodo de tiempo que transcurre entre la nada y la decepción";

pues eso

willy | 10.08.03 | 11:40 pm

 

 

 

 

 

yo creo que todas las relaciones son de baja intensidad durante toda la vida, aunque haya una época en la que pensamos que algunas son como hogueras y que viviremos siempre sintiendo su calor: lo único que cambia es nuestra capacidad para autoengañarnos, que se va haciendo menor con el tiempo con lo cual vemos todo más desdibujado, más distante; y el mundo, las personas, inevitablemente más fríos;

willy | 10.14.03 | 11:53 pm

 

Es rematadamente acertado que cada vez cuesta más abrirse, da más pereza empezar desde un punto cero de conocimiento de la otra persona, de exteriorización de nuestra personalidad o nuestro carácter. Es rutina, pero yo creo que también es prioridad por determinadas cosas. Durante una época algunas sensaciones ocupan gran parte del tiempo que pasamos; todo se acaba reflejando en su vistoso espejo de bombillas encendidas. Nada tiene sentido sin esa necesidad adolescente de seguir descubriéndonos y construirnos diariamente, de ser un proceso continuo.

Después, viene cierta estabilidad. Individual, personal, identitaria, ¿laboral?, de pareja... donde las prioridades (aunque está mal generalizar) tienden a cierta dualidad. Un uno+uno que siempre se espera que sume tres, sin dejar de ser, asimismo, individuales. Se entra en un espacio de proyectos, por más que sepamos que el futuro no existe o que puede resultar, por cada doblez de nuestros papeles, absolutamente inesperado.

Sin embargo, siempre hay sucesos que tambalean la rutina, la costumbre adquirida y, en cierta forma, no hay más remedio que volver atrás. No sirve entonces ya contabilizar la edad por meros dígitos o experiencias acumuladas. El suceso que potencia este desajuste de lo que se pretendía una vida "al uso", adquiere una importancia sobrehumana. Conceptos como la pérdida, el vacío, la imposibilidad de olvido..., se tornan obsesivos. Cerrar un hueco para volver a llenarse después. No reparar un vacío con otro.

No sé si se puede empezar siempre de nuevo, pero una vez se empieza (incluso o sobre todo por obligación) es divertido verse a uno mismo haciendo lo que pensaba que ya no haría; autoimponiéndose una curiosidad algo embozada por el uso; redescubrir las cosas que dejamos de hacer por desear entrar en el espacio "tres" que, ahora, fríamente, se asemeja más a una ficción que queríamos creer que a la realidad que estábamos viviendo. Y, también deseo, que la edad no sea nunca impedimento.

mono | 10.25.03 | 7:51 pm

 

 

 

 

 

A mi también me gusta esa falta de consenso en la mirada. Las cosas que más me atraen son aquellas que por alguna razón no acabo de asimilar, aquello que me gustará el día de mañana y que ahora me desconcierta... en contra de los estándares del gusto, de los hijos de lo puro y de lo abstracto, en contra

Reanimator/2100 | 10.27.03 | 8:06 pm

 

Supongo que a todos nos gustaría que cada uno cargara con lo que se merece. Los que se merecen mucho y bueno, muchas y buenas cosas y los que se merecen poco y malo que recibieran nada de los demás y del mundo. Puesto que estamos yo creo que por casualidad, sin ocupar un sitio fijo en este mundo, no podemos esperar más que lo que viene, sólo desear que no sea peor que lo anterior.

Un rayo de sol entre las nubes, te envío.

mono | 10.30.03 | 4:10 pm

 

 

 

 

 

Lo del museo del mar da mucha pena, hasta los arquitectos de las catedrales góticas eran menos vanidosos...

juanjo | 11.11.03 | 12:51 am

 

 

 

 

 

refree es como serrat con dolor de muelas...

edgar | 11.13.03 | 5:42 pm

 

 

 

 

 

Mi Oli particular se llama Paloma. Consiguió borrar de un plumazo una de las cosas más vergonzosas de mi pasado: la raya en medio. Creo que era el único junto a Francisco que aún la llevaba. Me dijo que me iba a cortar el pelo rollo Juanes. Y lo hizo. Gracias, Paloma. Eres lo que se llama un punto de inflexión.

fingus | 11.18.03 | 7:45 pm

 

también es cierto, con mi físico, cualquier cosilla que me haga super-oli me quedará bien. bueno, cualquiera no, que cuando tenía el pelo largo y me ponía una coleta era igualito que la doctora ochoa.

ra | 11.18.03 | 11:46 pm

 

 

 

 

 

tanto buen rollo es malo. Si esto de los blogs es solo buen rollo y autoafirmación apaga y vámonos. Bajo mi humilde opinión deberíamos ser más incómodos, unos jodidos aguafiestas....

me encanta como lo haces, cada día mejor, por eso corres el peligro de caer en manos de la "maestría", "del buen hacer" que nos encierra en una cárcel de autocomplacencia donde todo el mundo pasa por riguroso orden a besarnos la mano.

Reanimator/2100 | 11.27.03 | 9:52 am

 

estoy cada vez menos preocupado en la posible "calidad literaria" de esto y más en que me sea curativo y útil. todas las poses son idiotas, incluida la de ir a la contra (por sistema).

contra | 11.27.03 | 1:50 pm

 

a veces, uno desfallece, mira alrededor y cree no ver nadie, nadie escucha, a nadie interesa...todo el mundo está pendiente de otras cosas, todo eso que parece tan interesante a los ojos de los demás y a ti te importa un bledo...pero agudizo el oído, presto un poco más de atención, enfoco lo que parece inenfocable...y allí estás...tú.

edgar | 12.04.03 | 5:30 pm

 

 

 

 

 

Nuestros votos en España son muertos en irak, en centroamérica, etc. Asumamos nuestro grado de responsabilidad. Que asuma savater también el suyo.

Reanimator/2100 | 12.17.03 | 1:36 pm

 

 

 

 

 

Sin conocerte de nada...

Te conviertes en lo que somos todos

y en lo que no queremos ser.

Marcos Martínez | 12.22.03 | 1:14 pm

 

 

 

 

ese extrañamiento que uno siente cuando está fuera de su contexto habitual, esa sensación de que todo es posible y por ello al final nada lo es y uno termina volviendo con naturalidad a su normalidad, sin que el período de excepción haya sido otra cosa que una especie de paréntesis amable en su vida;

willy | 03.01.04 - 1:10 am

 

 

 

 

 

Pretendéis decir que nunca, nunca, nunca le habéis regalado los oídos a alguien buscando vuestro provecho?. Tampoco me lo creo.

ascárida | 01.16.04 | 10:24 am

 

estoy totalmente de acuerdo, en mi caso los comentarios han sido la mayor motivación para implicarme más y más en mi fotolog (aunque no tenga la categoría de un weblog, he de reconocer). en broma usaba la expresión "me debo a mi público", hasta que me he dado cuenta de que es completamente cierta. muy fuerte ha de ser uno para ignorar el efecto de los comentarios (y a mi no me interesan ese tipo de personas)

monolito | 01.26.04 | 4:14 pm

 

 

 

 

 

... pero algunos somos una fábrica de odio. Retorcemos las situaciones hasta hacerlas irrespirables y vemos un enemigo en cada esquina. Todas las sonrisas son maquiavélicas y apenas si encontramos un instante de paz con los nuestros... porque lo nuestro es el puro odio que corroe y corrompe empezando, como no, por uno mismo. Porque tontos no somos, y eso si que lo sabemos... el odio siempre lo es hacia uno mismo. Y algunos no nos aguantamos.

¿te he dicho ya que te entiendo, contra?

Reanimator/2100 | 02.02.04 | 9:56 am

 

 

 

 

 

¿y si fuésemos felices y no nos estuviésemos dando cuenta?

Reanimator/2100 | 02.05.04 | 1:55 pm

 

 

 

 

 

y es cierto... es si cabe más cruel porque es un buen anuncio, porque es seductor, porque conoce los códigos (muy pocos los conocen) con los que acceder a nuestro universo más intimo, porque nos guiña un ojo y nos dice "ven, sube a mi nube"... yo también se que todo es una mierda por eso yo te doy lo contrario.

La publicidad es la gran puta, la que le hace el trabajo sucio al sistema. La que, a veces, hace buenos anuncios, anuncios que casi nos hacen dudar.

Reanimator/2100 | 02.09.04 | 1:40 pm

 

 

 

 

 

comparto o do clima. vivo en compostela e o ano 2000 no medio dos dez meses de temporal decidín que esa era a causa de que estivese tan jodida da cabeza. dubido sobre o que comenta peke. si, o sufrimento forma parte da vida, pero ultimamente tendo a pensar que, á parte de que efectivamente aprendemos cousas, medramos, etc., quizais tamén nos fagamos peores.

mound adeira | 02.11.04 | 11:55 am

 

 

 

 

 

no estoy muy seguro... cada vez que me siento vivo una parte de mi se muere... como los efectos de las drogas.

marcos | 02.19.04 | 5:04 pm

 

en resumen: prefiero la gente sin personalidad a los egos sobredimensionados

willy | 02.19.04 | 7:42 pm

 

en resumen: prefiero a la gente con personalidad y ego vulnerable.

m | 02.19.04 | 10:03 pm

 

 

 

 

 

estoy con reanimator...casi siempre somos lo que podemos...casi nunca podemos evitar dar la imagen que no querríamos dar...y willy, el límite, que no seamos nosotros quienes nos lo pongamos...muchas veces los humildes esconden cosas peores que los ególatras

edgar | 02.23.04 | 11:24 am

 

yo tampoco he defendido el egoísmo, o la egolatría sin límites, he tenido amigos muy ególatras que me han hecho daño...ese tipo de personas te hacen sentir como una mierda porque siempre necesitan sentirse por encima de los otros...simplemente creo que hay que intentar ser justo, con uno mismo y con los demás...y no pararse los pies y ponerse límites por dar la imagen de persona generosa o humilde

edgar | 02.24.04 | 12:42 pm

 

 

 

 

 

los prejuicios son un atraso.

elnevero | 02.26.04 | 10:47 am

 

 

 

 

 

no sé, edgar, hasta que punto ha sido la estrategia terrorista la que ha determinado el vuelco, yo quiero creer que ha sido EL ESPECTACULO BOCHORNOSO DE UN GOBIERNO INTENTANDO SACAR PROVECHO DE LOS MUERTOS, empeñándose en hacernos creer lo increíble hasta el último momento, ocultando y manipulando información, y por un puñado de votos... miserables...

irio | 03.15.04 | 5:00 pm

 

 

 

 

 

Non entendo que cada vez máis mulleres aclaren que non son feministas despois de utilizaren un discurso que si o é, como se fose un insulto, un signo sospeitoso, a insinuación dunha ameaza. Como se as feministas fosen supremacistas da vulva, amazonas que conspiran para exterminar os varóns, bigotudas con envexa do pene (aínda que sexan variantes posibles).

No século XXI calquera home ou muller decente debería declararse feminista; forma parte da equipaxe política e moral dos que aspiramos a ter o sexo en paz. Non sei quen é culpable das feísimas connotacións que a palabra parece ter para algún(ha)s hoxe en día. Creo que é un síntoma máis da regresión neoconservadora.

O feminismo, a conciencia da metade da humanidade con tetas sobre si mesma, foi o que nos trouxo ata aquí, por lonxe que esteamos da meta. As mulleres debémoslle moito. Os homes, tamén.

duquesa de bovouard | 04.17.04 | 5:38 pm

 

O de evitar declararse feminista é cada vez máis común e sóame moi fukuyama, moi "fin da historia e das ideoloxías", como o de "yo, es que soy apolítico". Con perdón, puritito "pensamento débil". Oxalá fose unha loita superada, pero parece evidente que non, e creo que as que conseguiron para nós polo menos a igualdade xurídica merecen certo agradecemento. Eu tamén evito as adscricións, pero paréceme de lei reivindicar esta. Por que non hai tanta prevención con palabras como ecoloxista ou pacifista?

duquesa de bovouard | 04.18.04 | 8:48 pm

 

dentro deste tipo de homes, en teoría feministas (ou defensores da igualdade de xénero, como prefirades), eu considero q hai dous tipos:

a) o home 'perfecto': feminista, respectuoso, etc. (e ao q lle gustan as mulleres intelixentes, normalmente).

b) o home absolutamente idéntico ao anterior na teoría, pero cun medo ás mulleres oculto que se exterioriza sempre polas compañeiras q elixe: moi frecuentemente inferiores intelectual/laboral/socialmente.

ro | 04.19.04 | 2:40 pm

 

duquesa, non é exactamente que os culpe. só me pregunto por qué, tendo supostamente interiorizados uns certos principios básicos de igualdade e buén rollito en general acaban liados con tías monísimas (e, o que é aínda máis importante, que lles parecen monísimas aos seus amigos) que nunca se decidirían a facerlles sombra no plano "intelectual". 

(m)alicia | 04.19.04 | 8:09 pm

 

 

 

 

 

yo creo que en realidad eso de ser "indie" es un poco patochada. es simplemente un término que se creó a principios de los 90 para definir a un tipo de gente (muy joven) que eran (o éramos) más raros que los pijos, menos arriesgados que los punks, más limpios que los grunjes y con mejor gusto que los bakalas. una peña que esperaba todo el año para ir al fib a ver a blur y a los planetas, que se vestía con prendas deportivas (de marca, por supuesto) y que bebía mogollón y fumaba petas, pero pasaban de meterse más cosas. pero dudo mucho que hoy haya indies de menos de 20 años. ahora ya son "popis", o "punk-pop" o cualquier otra cosa, y al final es todo lo mismo. que cada uno sea como quiera, que tenga personalidad, que es lo importante, y que se deje de historias y de etiquetas.

ra | 04.20.04 | 7:13 pm

 

 

 

 

 

si nos tomamos en serio las cosas más simples nunca llegaremos a ser felices (claro que, hay a quien eso le pone).

estoy seguro de que si unos cuantos que yo me sé escuchasen la monja enana no tendríamos ni el 50% de los problemas que tenemos.

ra | 05.06.04 | 12:35 pm

 

que cada palo aguante su vela.

Yo creo willy que de vez en cuando hay que perder los papeles, o mejor, la literatura. La idea del buen gusto tiene más de instrumento de poder que de un hecho constatable y cuantificable... y si existiese tal habría que cargárselo. Ya se que no estás diciendo exactamente eso, pero entiende que es posible disfrutar con camela en su sitio y en su momento. Que no es antagónico con el mas sesudo neofolk americano. Yo, por lo menos, necesito pensar que somos algo menos coherentes (lleva H?), que todavía nos estamos haciendo y que las conexiones vienen de donde menos te lo esperas.

Newcastle Lords Experience | 05.07.04 - 10:04 am

 

"pese a nuestras diferencias todos cabemos en un concierto de Lambchop, o mejor aún, de múm". Que bonito.

irio | 05.12.04 | 2:07 am

 

 

 

 

 

Existe un buen sector de la población que siente añoranza (confesa o no) por el cobijo y el calor que dan los líderes y temor ante los evidentes riesgos que supone la vida democrática. Savater se hace fuerte entre estos.

Newcastle Lords Experience | 05.13.04 | 10:08 am

 

 

 

 

 

por una mañana de sábado lluviosamente republicana

Newcastle Lords Experience | 05.21.04 | 12:49 pm

 

 

 

 

 

que se hace cuando los pecados son tan grandes que la balanza no se puede equilibrar? basta uno de los grandes para hacer diminutos, ingrávidos todos los pequeños esfuerzos y virtudes.

contra | 06.30.04 | 1:53 pm

 

creo que cambiar el sistema de medidas.

paul | 06.30.04 | 2:52 pm

 

ay, pues claro que el cambio de medidas viene después de la crisis. Una cosa es tenerlas, inevitable, y otra es regodearse en la mierda y morirse de asco. No pasa nada por ajustar un poquito el sistema; nada de nada, y eso es lo más sorprendente.

paul | 06.30.04 | 8:50 pm

 

 

 

 

 

a mi me da la impresión de que hay personas a las que esto "les sale" sin más. Es un aspecto más de su carácter. Otros en cambio hemos de forzarnos hasta el punto de que llegamos a sentir lo social como un cambio de estado. Nuestro yo-social es una especie de ortopedia incomodísima, nada funcional, que además nos obliga a un continuo esfuerzo de ocultación: tenemos que parecer naturales. Y no lo conseguimos, claro (a mi, mi prótesis me deja en ridículo cada dos por tres) y encima tenemos que cargar con ese absurdo sentimiento de culpa por nuestra falta de autenticidad...

colirio | 07.08.04 | 8:40 pm

 

llámale timidez, Colirio, que es más sencillo. El problema es que esto te preocupe, es ahí en donde patina todo, porque te crea un nuevo problema y todo rebota en tu interior como un eco-eco-eco. la cosa es aceptar esta "mi condición" y todo solucionado, porque si una la acepta, la aceptan todos; comprobado.

·lg | 07.09.04 | 11:03 am

 

 

 

 

 

hacer la pelota es sencillo porque no requiere argumentos; expresar admiración requiere el esfuerzo de pensar porqué te gusta algo (o alguien); un pelota es un vago que espera algo a cambio de un esfuerzo mínimo; alguien que admira lo que has hecho no espera nada, le basta la satisfacción obtenida por aquello que admira;

en fin, que se ve con claridad a unos y a otros, bastan las tres primeras palabras de sus frases para saber de que va cada cual; por eso odio a los pelotas, porque en el fondo de mí mismo odio a los vagos (eso me incluye, glups), la vida es esfuerzo y las cosas que merecen la pena siempre requieren una energía extra, un esforzarse por nuestra parte...

willy | 07.09.04 | 6:27 pm